Muslimani su podijeljeni u času kad se u Takritu u sjevernoj Mezopotamiji, rodio Salah ed Din Jusuf ibn Ajub, ukratko — Saladin. Nekada su sve kalife bile potomci Abasa, Muhamedovog ujaka. Smrću kalife Alija, Prorokovog zeta, sukcesija je osporena. Zastupnici izabranog kalife suprotstavlja­ju se onima koji podržavaju stav da kalifat pripa­da potomcima Fatime, kćerke Muhamedove.

Oni koji zastupaju glasanje postižu primat, »fatimidi« odbijaju da se pokore. To je Velika Šizma (ili šiizam).

Šiiti dajući titulu Imana Prorokovim potomci­ma ne priznaju mu ništa drugo do duhovno vodstvo.

A što je tome uzrok? Vladajući Sultani su Turci koji su pre­uzeli svu vlast i nisu potomcima Abasa ostavljali ništa do odgovornosti religioznog karaktera.

Uskoro se šiizam dijeli na sekte. Najmoćnija, Ismailiti, obožava kalifu koji se smješta u Egip­tu, u Kairu, i takmiči se sa izabranim kalifom u Bagdadu.

Islam se unazađuje na svim planovima: kršćanska Europa je zagrizla u njegov teritorij i pronašla je ponovo jedinstvo na njegovu štetu. Mu­slimani su zreli da slijepo slijede jednog jedinog lide­ra, koji bi bio isto toliko veliki vojskovođa kao i spiritualni vodič.

Sin nekog kurdskog oficira, mladi Saladin, učestvuje u jednoj vojnoj operaciji koju je poveo njegov ujak Širkuh protiv slabog egipatskog kali­fata. Upravo kad su njegove trupe zauzele Kairo, gdje je on dao da se otruje vezir, njegov ujak umi­re. Saladin odmah djeluje; 1169. postaje vezir, preuzima »fatimidski« kalifat u Kairu i postavlja Egipat i Siriju pod starateljstvo Bagdada. Godine 1171. proglašava se za sultana i pošto je okupio oko sebe Egipat kreće u ponovno osvajanje Sirije.

Saladinova utvrda

Uskoro, Jeruzalemsko kraljevstvo izlazi iz svog umrtvljenog spokojstva otkrivajući pred sobom muslimanski narod, spreman na borbu i, jedinstven.