ŠTO JE MOJE

 

       Bilo jedno stasito, krošnjato drvo, usred polja. Polje široko, drvo visoko.

        “Ja sam car visine,” govoraše drvo.

        “Ja sam car širine,” govoraše polje.

        Stada tuda pasla, slušala što govori drvo, što govori polje. Oblaci se zapletali u krunu stabla, slušali i oni. Nisu razumjeli, ni jedni ni drugi, oko čega se sprema razmirica.

        Ni stablo ni polje nisu čuli smijeh prostora.

        “Tko je car visine? Tko je car širine?”

         

        “Moje je polje,” govoraše drvo.

        “Moje je stablo,” govoraše polje.

        “Što to znači, moje?” pitali su oblaci.

        “To je nešto što nosiš sobom za obzor,” objasniše orlovi. “Tvoja pjesma, na primjer. A može se reći da je to nešto što voliš.”

        “Pozvat ćemo čovjeka da presudi između nas,” kazaše drvo i polje kad su se umorili od nadmetanja.

        Dođe čovjek, sasluša ih, i reče:

        “I stablo i polje su moji.”

               

        Onda se od smijeha zatrese zemlja - nasmija se tako da joj ruknuše na nos i ravnica i more

        Ostadoše oblaci, i u njima orlovi, u orlovima pjesme.

 

 

       Moje je samo ono što volim.

 

 

Vesna Krmpotić, DIVNI STRANAC, knjiga 3.