PISMA TIBETANSKIH MUDRACA

U ovoj knjizi nalaze se izvodi iz originalnih pisama, koja se čuvaju u Britanskom muzeju, u Londonu. Ona su deo istorijski jedinstvene prepiske dvojice članova Hijerarhije iz Tibeta sa članovima Anglo-indijskog društva iz god. 1880-1900. Pisma tretiraju pitanja iz raznih oblasti i to iz politike, religije, prirodnih nauka, filozofije, psihologije, mistike i okultizma. Ona daju uvid u shvatanja i delovanja ljudi koji su u svojoj samoći razvili znanje i snage, zapadnoj kulturi nepoznate.

PREDGOVOR

Godine 1880. dva člana Tibetanske Hijerarhije Mahatme K. H. i M. stupili su posredstvom jedne učenice iz Evrope, istraživačice Helene Petrovne Blavatske, u korespondenciju sa istaknutim anglo-indijskim ličnostima A. P. Sinetom, koji je bio izdavač novina "Pionir", tj. glasnika britanske vlade u Indiji, i sa O. A. Hjumom, višim vladinim činovnikom.

Ove ličnosti bile su privučene psihičkim sposobnostima gospođe Blavatske, pa su se priključili Teozofskom društvu koje je ona utemeljila, ali su bili razočarani pretežnom humanom i bratskom tolerancijom u odnosu Društva prema svim rasama i religijama. Zeleli su da ih tibetanski učitelji H. P. Blavatske pouče o tajnim snagama Prirode i o Zakonima Svemira, tj. o Znanju koje su Učitelji očigledno posedovali. Ponudili su da sve svoje snage stave u službu teozofskog pokreta, a da tibetanski Učitelji njdh poučavaju bez posredovanja H. P. Blavatske.

Želji se delimično udovoljilo. Došlo je do istorijski jedinstvene korespondencije, koja je trajala oko dve godine. Na osnovu te prepiske Sinet je kasnije objavio nekoliko knjiga. Korespondencija je obuhvatala razne oblasti, bavila se religijskim, psihološkim, etičkim i prirodnjačkim pitanjima, a tak ode i političkim, jer su tibetanski Učitelji naročito bili zainteresovani za duhovni i politički razvoj Indije.

Dok je A. P. Sinet ostao povezan sa teozofskim pokretom i kasnije u Londonu radio za njega, O. A. Hjum se povukao iz Društva posle izvesnog vremena. Ali, prepiska sa tibetanskim Učiteljima delovala je na njega bar u jednom smislu: pošto je istupio iz državne službe radio je i rečju i delom na buđenju indijske političke samosvesti. U znatnoj meri se njemu može pripisati zasluga što je 1885. godine došlo do stvaranja "Indijskog narodnog kongresa". O. A. Hjum je položio time temelj za rad koji je u budućim decenij ama, još sa većom energijom, nastavila predsednica Teozofskog društva Ana Besant i predala ga Gandiju, da ga uspešno dovrši.

Osim A. P. Sineta i (X A. Hjuma, dobijale su i druge ličnosti pisma od Mahatmi u kojima se nisu nalazile samo opšte pouke nego i savetd i konkretna uputstva.

Ko su bili, odnosno ko su tibetanski Učitelji, od kojih potiču pisma i iz kojih se daju u ovoj knjizi kratki izvodi, nije pristupačno širokoj javnosti i naučnom istraživanju. H. P. Blavatska zvala je Učitelje Majstorima ili Adeptima, a teozofska nauka tumači ovu reč budističkim pojmom "Asekha", tj. onaj koji je upućen u mistički Put, postigavši peti stepen i time prešavši prag čovečanstva. Cesto se upotrebljava u teozofskim krugovima reč "Mahatma", koja je više opšteg značenja, pa se u Indiji koristi često za duhovne vođe, koji žive u spoljašnjem svetu (npr. Mahatma Gandi).